BIURO PODRÓŻY AS Chrzanów Bilety autokarowe, wczasy, wycieczki objazdowe



WENEZUELA
"Ve-map". Licencja: Domena publiczna na podstawie Wikimedia Commons.

Granica

Polscy turyści, przebywający do 90 dni, nie potrzebują wizy. Otrzymują na granicy tzw. kartę turystyczną, którą należy wypełnić. Wymagany okres ważności paszportu przy wyjeździe z Wenezueli powinien wynosić 6 miesięcy. Na lotnisku obowiązuje kontrola sanitarna - nie można wwozić artykułów żywnościowych (produktów mięsnych i ich przetworów, owoców). Nie ma ograniczeń w wwozie pieniędzy. Zadeklarowane przy wjeździe kwoty pieniężne można wywieźć. Przy wylocie z Wenezueli należy być przygotowanym na opłatę lotniskową, zwaną impuesto de salida (ok. 40 USD); nie zawsze jest ona uwzględniona w cenie biletu lotniczego. Nie ma możliwości zwrotu podatku VAT. Turyści mają obowiązek zameldowania się w miejscu zamieszkania (hotelu) wypełniając odpowiedni formularz. Nie wolno wywozić z parków narodowych żadnych przedmiotów (np. muszle, egzemplarze fauny i flory) - grozi za to wysoka kara grzywny lub pozbawienia wolności.

Kuchnia

Główne składniki lokalnej kuchni, dostępne na miejscu, to wołowina, ryby słodkowodne, warzywa i owoce. Podstawowym pożywieniem lokalnej ludności jest arepa – kulka z mąki kukurydzianej lub pszennej – którą je się z rozmaitym farszem. Należą do nich, m.in. kurczak z awokado, kawałki wołowiny, ostro przyprawiona szynka z konserwy, sałatka z tuńczyka, jajecznica z pomidorem i cebulą, ser żółty. Narodową potrawą jest pabellon criollo składające się z pokrajanej wołowiny (lub z rybą na Wyspie Małgorzaty), cebuli, ryżu, fasoli, różnych przypraw i przysmażanych pasków banana. Najlepsza wołowina pochodzi z centralnych równin (llanos). Je się ją na różne sposoby – smażoną, grillowaną, gotowaną. W andyjskich jeziorach i strumieniach łowi się pstrągi, a wodach wybrzeża morskiego – wiele ryb, małże i ostrygi. Powszechnie je się słodycze, np. churros – smażone w tłuszczu chrupiące rurki polane gorącą czekoladą, lub bienmesabe – biszkopt polany kremem z kokosa. Uliczni sprzedawcy oferują ogromne ilości dorodnych owoców: cukrowe jabłka (guanabana), wyglądające jak dzikie jabłko nispero, papaje wielkości arbuza (lechosa) i wiele znanych w Europie.

Zakupy

W Caracas i w większych miastach są specjalne sklepy oferujące wyroby miejscowych rzemieślników, a także barwne tekstylia. W miejscowościach, w pobliżu których znajdują się atrakcje dla turystów, poza straganami i sklepikami, są targi indiańskie, gdzie można kupić sporo oryginalnych pamiątek. Sklepy duże (supermercado) są otwarte w godz. 9.00-21.00 od poniedziałku do soboty. Małe sklepiki lub kioski z napojami i kanapkami - w godz. 7.00-18.00 od poniedziałku do soboty.

Zdrowie

Oficjalnie nie są wymagane ani zalecane żadne szczepienia. Z uwagi jednak na okresowe epidemie żółtej gorączki (febry) zaleca się szczepienie przeciw tej chorobie. Po ogłoszeniu zagrożenia epidemiologicznego tą chorobą, osoby niemające szczepień poddawane są na lotnisku obowiązkowemu bezpłatnemu szczepieniu pod rygorem niewpuszczenia na teren Wenezueli. Zagrożenie chorobami występuje zawsze na terenach południowej Wenezueli (malaria, żółta febra). W całym kraju występuje okresowo gorączka dengue, powodowana przez ugryzienie komara. Jej objawy to: wysoka gorączka, krwotok wewnętrzny. Woda jest chlorowana i ogólnie zdatna do picia. Lepiej jednak pić tylko wodę butelkowaną. Praktycznie wszystkie lekarstwa (łącznie z antybiotykami) można kupić w aptekach bez recepty. Turyści mają możliwość uzyskania nieodpłatnej pomocy lekarskiej w szpitalach publicznych (często brak w nich podstawowych środków medycznych i opatrunkowych) lub odpłatnej w szpitalach i ambulatoriach prywatnych. Wizyta w klinice prywatnej kosztuje od 40 do 150 USD, dzień pobytu w szpitalu prywatnym - od 200 do 400 USD. Za dodatkowe usługi medyczne płaci się osobno. Kupując żywność należy zwrócić uwagę na ryzyko mające związek z przechowywaniem jej wcześniej w wysokiej temperaturze.

Zwyczaje

Historia Wenezueli silnie związana jest z postacią Bolivara. Obywatele tego kraju spodziewają się okazywania szacunku jego osobie. Policja może zwrócić uwagę nawet osobie, która siedzi trzymając nogi na ławce, która znajduje się na placu Bolivara lub w pobliżu jego pomnika. Na nieprzyjemności można się narazić spacerując w strojach kąpielowych poza plażą i basenem. Jedną z głównych cech kultury wenezuelskiej jest swoboda zachowania przy jednoczesnym przestrzeganiu zasad grzeczności. Wenezuelczycy są otwarci, przyjaźnie nastawieni do innych, cieszą się życiem. Niespieszny tryb życia prywatnego i oficjalnego wyraża się w słowie: manana (jutro). Mimo panującego, podobnie jak w innych krajach latynoskich, kultu macho, kobiety mają tu wysoką pozycję i szacunek. Przed fotografowaniem ludności tubylczej dobrze zapytać ich o zgodę.

Źródło: Logostour.pl