BIURO PODRÓŻY AS Chrzanów Bilety autokarowe, wczasy, wycieczki objazdowe



TUNEZJA

Geografia kraju.

Tunezja, choć obszarowo niewielka, zwłaszcza w porównaniu z sąsiednimi krajami - Algierią i Libią, ma bardzo urozmaiconą rzeźbę terenu, roślinność i klimat.
Od gorącej Sahary na południu, gdzie można turlać się w dół z imponujących ergów i podziwiać majaczące w oddali szczyty gór, przez równiny, na których rosną lasy palmowe, a zamiast wody jęziora wypełnia biała sól, po góry Atlas i Krumeryjskie na południowym zachodzie. Kraj ma też długą i urozmaiconą linię brzegową - plaże piaszczyste, kamieniste i górskie zbocza wpadające do morza - wszystko to można znaleźć właśnie tu. Poza tym w zasięgu każdego podróżnika znajdują się urokliwe wyspy - Kerkenneńskie, Galite i popularna Dżerba. Największe ośrodki miejskie ulokowane są wzdłuż wschodniego wybrzeża. Mniejsze miasta także w pobliżu granicy algierskiej. Największym ośrodkiem przemysłowym pozostaje jednak Tunis.


Pogoda:

Warunki pogodowe panujące w Tunezji są – jak na kontynent afrykański – stosunkowo łagodne. Turyści zainteresowani relaksem i błogim lenistwem w jednym z tunezyjskich kurortów, powinni wybrać się tu pomiędzy początkiem maja a końcem października. Na początku maja temperatury są bardzo przyjemne i nie występują tak uciążliwe upały, jak ma to miejsce w środku wakacji. Swobodnie można wtedy kąpać się w basenach, znajdujących się na terenie hoteli. Woda w morzu nie jest wtedy jeszcze ciepła, stąd też najwięcej turystów spędza czas przy basenach. W czerwcu temperatura znacznie wzrasta, a swój najwyższy poziom osiąga w lipcu oraz sierpniu. Wraz z nastaniem połowy września temperatura zaczyna się stopniowo obniżać i warunki pogodowe znacznie łagodnieją.
Najlepszymi miesiącami na zwiedzanie Tunezji jest marzec, kwiecień oraz październik i listopad. Wtedy to ilość turystów nie jest tak duża. Odwiedzającym nie doskwiera upał i mogą swobodnie podziwiać uroki Tunezji.

Różnica czasu

Czas środkowoeuropejski. Identyczny jak u nas w zimie. W lecie w Tunezji jest o godzinę wcześniej niż u nas.

Pieniądze. 

Dinar (około 0,70 Euro) dzieli się na 1000 milimów. Wwóz waluty: Nie wolno wwieźć do Tunezji dinarów jak i nie wolno Dinarów wywozić z kraju ! Można wwieźć nieograniczoną kwotę w walucie wymienialnej. Bankomaty znaleźć można w każdej większej miejscowości.j Kurs waluty jest sztywno ustalony przez państwo. Niemniej jednak warto mieć przy sobie  kilka dolarów. Euro przeliczane jest na niekorzyść waluty europejskiej. Pieniądze można wymieniać w licznych placówkach bankowych.

Dostęp do internetu. 

W każdej większej miejscowości znaleźć można kafejki internetowe.

Telefony. 

Poza pustynią zasięg występuje wszędzie. Na Saharze sygnał jest wyłącznie w obrębie większych oaz.

Wtyczki elektryczne i napięcie.

Takie same jak w Europie.

Transport i poruszanie się po kraju

Wszystkie taksówki w Tunezji mają taksometry i mają OBOWIĄZEK włączać je podczas jazdy. Jeśli więc taksówkarz chce Wam zaoferować dobrą cenę, poproście go o włączenie taksometru. Ceny nie są wygórowane, do dalszych atrakcji w mieście opłaca się wręcz podjechać taksówką. Najwygodniejszą opcja podróży to luage, czyli dzielony minibus. W Tunezji każde miasto ma swoje dworce, większe ośrodki mają ich nawet kilka - tak, by ułatwić wydostanie się w konkretnym kierunku.
Informacje dla kierowców Respektowane jest polskie prawo jazdy. Na drogach należy zachować szczególną ostrożność, gdyż Tunezyjczycy swobodnie traktują przepisy ruchu drogowego, a stan techniczny pojazdów nie zawsze jest dobry. Dosyć często zdarza się jazda na czerwonym świetle i wymuszanie pierwszeństwa. Szczególną uwagę należy zwracać na pieszych, gdyż zasada przechodzenia na pasach jest traktowana bardzo swobodnie. Zwyczajem jest raczej przekraczanie jezdni wszędzie tam, gdzie pasów nie ma. Wypożyczenie samochodu następuje na podstawie okazanego paszportu, prawa jazdy i wypełnionego na miejscu formularza. Koszt w zależności od regionu i pory roku waha się w granicach 35-50 TND za dzień. Niektóre agencje wymagają wpłaty kaucji w wysokości ok. 1000 TND.

Mieszkańcy.

Mieszkańcy Tunezji, tak jak i pozostałych krajów regionu Maghrebu to przede wszystkim potomkowie Berberów. Są otwarci i mili, przyjaźnie nastawieni do turystów, o ile okazuje się im szacunek i pozostaje się otwartym na ich kulturę. Tunezyjscy sprzedawcy i naganiacze znajdą sto sposobów by podejść turystę. Spacerując po mieście nie warto więc reagować nawet na zwyczajowe „Hello, how are you?”, a nawet „Polska!

Przydatne języki.

Przede wszystkim francuski oraz arabski, choć Tunezyjczycy nie posługują się jego czystą odmianą. Angielski sporadycznie, przede wszystkim w dużych miastach i ośrodkach turystycznych. W regionach mniej uczęszczanych także francuski bywa nierozumiany.

Religia i obyczaje.

Tunezja jest krajem muzułmańskim i choć spożywanie alkoholu nie jest zabronione, nie należy tego czynić w miejscach publicznych i w lokalach gastronomicznych nie mających licencji na jego sprzedaż. W czasie świętego miesiąca ramadan należy również w ciągu dnia unikać spożywania pokarmów i picia napojów oraz palenia papierosów na ulicach, gdyż może to spowodować nieprzychylne reakcje ze strony Tunezyjczyków. Odradza się noszenia przez kobiety zbyt swobodnych ubiorów w miejscach publicznych, np. na bazarach, w pobliżu meczetów czy w miejscowościach rzadko odwiedzanych przez turystów. Należy również wziąć pod uwagę, że podczas ramadanu administracja, handel i transport funkcjonują w zwolnionym tempie i w ograniczonym zakresie. W czasie pierwszego posiłku w ciągu dnia, zaraz po zachodzie słońca, ulice zupełnie pustoszeją. Ruch pieszy i kołowy zaczyna nasilać się ok. 20.00-21.00 i trwa do późnych godzin nocnych.

Jedzenie.

Kuchnia Tunezji łączy w sobie świat arabski, z charakterystycznymi dla niego smakami, z wpływami kuchni włoskiej, francuskiej, typowo śródziemnomorskiej z dawnymi tradycjami berberyjskimi. Bazuje na oliwie z oliwek, pomidorach, owocach morza – które mogą być jednak bardzo drogie, baraninie i jagnięcinie.

Podstawowe przyprawy to czosnek, ostre chilli, sól, kminek i harissa – pasta z papryczek chilli. Do jej przygotowania używa się czosnku, kolendry, kminku i innych przypraw, oliwy i dużej ilości, bardzo ostrych, czerwonych papryczek chilli. Może być dodawana do kiełbasek merquez, do zupy rybnej szorba i nadzienia brika. Harissa może być podawana jako przekąska, jedzona z chlebem i skrapiana cytryną i oliwą dla złagodzenia diabelskiej ostrości. Jeśli nie lubicie ostrych potraw, najlepiej dwa razy zaznaczyć to kelnerowi (po arabsku „nieostry”  to „mysz haar” a „nie, dziękuję” to „la, szukran” ).

Na każdym miejskim suku znajdziemy ogromną rozmaitość ziół, nasion, przypraw, korzeni, olejków i aromatycznych octów balsamicznych. Kminek, cynamon i mięta sprowadzane są z Maroka, świeży imbir, sezam, liście kozieradki z Etiopii, dwa rodzaje kardamonu – dziki i malabarski pochodzi z Indonezji, obok nich różne rodzaje papryki, kurkuma, ciecierzyca, szałwia, majeranek, czarny pieprz. Odżdża jedzona jest jako przystawka lub danie główne, jest to jajko z cebulą w sosie pomidorowym, z dodatkiem harissy. Pastą jest także zaprawiana zupa z ciecierzycy – lablai, podawana z chlebem. W Tunezji je się dużo pieczywa do każdego dania, podstawowym są długie, pszenne bagietki, zaczerpnięte z kuchni francuskiej. Pyszną, gęstą zupę chorba robi się z pomidorów, cebuli i ziaren pesto.

Z dań mięsnych zjemy pyszne mirqaz, kiełbaski z jagnięciny jedzone na ciepło lub zimno, brochette czyli kebab z mięsa lub ryby czy koushe, jagnięcinę z rozmarynem, miętą i kurkumą. Mirqaz zostały zaczerpnięte z kuchni francuskiej, cienki i pikantne kiełbaski można podawać z rusztu do pieczywa i sałatek, z kaszą kuskus jako danie główne lub w formie potrawki duszonej w specjalnym, glinianym garnku. Kaftaji oznacza ostre, smażone kotleciki z siekaną wątróbką, pieprzem, dynią i cebulą. Kamunią miejscowi nazywają zarówno gotowane mięso przyprawione kminkiem, jak i gulasz z wątróbki, natomiast knef to przepyszna, soczysta jagnięcina z kością, przyprawiona tradycyjnie rozmarynem. Tradycyjna kaszę kuskus otrzymuje się z drobno zmielonych ziaren pszenicy, której w Tunezji uprawia się bardzo dużo. Pasują do niego mięsa i owoce morza, ostre sery, sos grzybowy lub warzywny – może być także jedzony na słodko z dżemem, konfiturą (najlepsza będzie figowa) albo słodkim, owocowym syropem. Tajine to omlet z fasolą lub ziemniakami, bułką tartą, siekanym mięsem i serem.

Bardzo popularnym i uniwersalnym daniem jest brik, złożony w trójkąt, cienki placek przypominający nieco naleśnik, faszerowany rozmaitym nadzieniem. Mogą to być ryby, owoce morza, jagnięcina, szpinak, grzyby czy suszone owoce. Farsz jest przyprawiany aromatycznymi ziołami jak mięta, kolendra, tymianek i wiele innych. W każdym placku musi się znaleźć rozlane i lekko ścięte żółtko. Inną popularną przystawką jest mechouia z posiekanej cebuli, czerwonej papryczki, pomidorów wymieszanych z oliwą z oliwek i podawana z tuńczykiem i jajkiem na twardo.

Tradycja hodowli winorośli i produkcji wina w Tunezji sięgają jeszcze czasów kartagińskich i rzymskich. Kartagiński hodowca Magon, jako pierwszy opracował szczegółowy proces produkcji wina, który został odtworzony na tunezyjskich mozaikach. Obecnie w kraju produkuje się nawet 350 hektolitrów tego znakomitego trunku. Oprócz małych, tradycyjnych winiarni istnieje także około 20 renomowanych, produkujących takie marki jak czerwone Vieux Magon, Chateau St. Augustin and Sélian, białe Chateau St Augustin, Ugni Blanc, różowe Cote ux de Carthage, Chateau Mornag

Problemy zdrowotne

Najczęstsze problemy zdrowotne, które dotykają turystów odwiedzających Tunezję to rozstrój żołądka, poparzenie słońcem lub udar słoneczny. Żeby obniżyć ryzyko zachorowania należy pić dużo wody, najlepiej z butelek, z rozwagą korzystać z miejsc zbiorowego żywienia (upewnić się czy jedzenie jest świeże), myć dokładnie ręce, obierać owoce przed spożyciem, nosić nakrycie głowy, stosować kremy do opalania z filtrem UV. Wypróbowanym, tanim i miejscowym sposobem na lekki rozstrój żołądka jest zjedzenie kilku obranych owoców kaktusa oraz picie dużej ilości butelkowanej wody. Tunezyjskie apteki są doskonale wyposażone więc w przypadku niewielkich dolegliwości zdrowotnych warto się do niej udać. Przy poważniejszych objawach należy skorzystać z porad lekarza.

Co warto przywieźć na pamiątkę.

Warto kupować wszelkiego rodzaju rękodzieło, zwłaszcza poza największymi ośrodkami turystycznymi nad morzem - biżuteria, ubrania, wyroby gliniane. Ale też przyprawy. Wszystko to taniej można nabyć na lokalnych targowiskach w mniejszych miastach. Warto, a wręcz wypada się targować. Ubrania powinny kosztować mniej niż 30 dirhamów.

Wiza, przepisy wjazdowe.

Obywatele polscy udający się do Tunezji są zwolnieni z obowiązku wizowego na okres do 90 dni. Paszport powinien być ważny jeszcze co najmniej 3 miesiące od daty planowego opuszczenia Tunezji. Wjazd do Tunezji powinien nastąpić na podstawie paszportu nie budzącego wątpliwości co do jego autentyczności. Wszelkie uszkodzenia mechaniczne dokumentu, zamazane dane osobowe, wizy czy pieczęcie mogą spowodować uciążliwą procedurę wyjaśniającą lub cofnięcie z granicy.

UWAGA: Od 1 października 2014 r.– na podstawie art. 36 znowelizowanej ustawy o finansach nr 54-2014 – Tunezja wprowadziła opłatę dla opuszczających terytorium tego państwa cudzoziemców nie będących rezydentami. Wszyscy turyści i osoby odwiedzające Tunezję prywatnie (w tym także dzieci) muszą wykupić znaczek skarbowy o wysokości 30 dinarów. Znaczki skarbowe są dostępne w hotelach, agencjach turystycznych, urzędach podatkowych, urzędach celnych, na lotniskach, w portach promowych, bankach i kioskach. Aby uniknąć kolejek w dniu opuszczania Tunezji, sugerujemy zakupienie znaczka jeszcze w czasie pobytu.

Przepisy celne.

W samolocie wszyscy dostają specjalną kartę pokładową do wypełnienia. Większą część karty zabiera celnik podczas odprawy po przylocie. Tę mniejszą należy zachować do pokazania podczas odprawy powrotnej. Nie ma obowiązku deklarowania na granicy wwożonych środków płatniczych do równowartości 5000 TND. Nie ma ograniczeń w wymianie dewiz na walutę miejscową. Nie wydane dinary można wymienić przy wylocie na dewizy po okazaniu karty pokładowej i dowodu wymiany dewiz na dinary. Zabroniony jest wywóz waluty tunezyjskiej. Dozwolony jest wwóz: 400 szt. papierosów lub cygar, 2 l alkoholu poniżej 25% , 1 litr powyżej 25%, dwóch aparatów fotograficznych i 20 filmów, jednej kamery filmowej i 20 kaset. Ze względu na fakt, iż przepisy tunezyjskie są różnie interpretowane przez urzędników celnych, sugerujemy deklarowanie wwozu  sprzętu fotograficznego (aparatów fotograficznych, kamer, filmów, płyt czy kaset video).

Przepisy prawne.

Za posiadanie nawet minimalnej ilości narkotyków lub ich używanie grożą kary wieloletniego więzienia.

Meldunek.

Istnieje obowiązek meldunkowy. Przy pobytach w hotelach następuje to automatycznie. W innych sytuacjach obowiązek ten ciąży na osobie zapraszającej.

Szczepienia.

WZW A (wirusowe zapalenie wątroby typu A) - zalecane
WZW B (wirusowe zapalenie wątroby typu B) - zalecane
Żółta gorączka (żółta febra) - niekonieczne
BTP (błonnica, tężec, polio) - zalecane
Dur brzuszny (tyfus) - zalecane
Wścieklizna - niekonieczne
Japońskie zapalenie mózgu - niekoniecznie
Meningo-koki (a+c) - niekonieczne