BIURO PODRÓŻY AS Chrzanów Bilety autokarowe, wczasy, wycieczki objazdowe



MALEZJA
"My-map". Licencja: Domena publiczna na podstawie Wikimedia Commons.

Granica

Przy pobytach do 90 dni (w prowincji Sarawak – do 30 dni) nie ma obowiązku posiadania wizy. Wymagany okres ważności paszportu przy wjeździe wynosi 6 miesięcy. Od turystów z Europy władze imigracyjne nie żądają okazania środków finansowych na pobyt. Wymóg taki jednak formalnie istnieje. Restrykcje celne nie odbiegają od powszechnie przyjętych standardów. Istnieją ograniczenia przy wywozie i przywozie miejscowej waluty: ringgit (MYR). Podróżny ma prawo przywieźć i wywieźć bez specjalnego zezwolenia do 1000 MYR oraz równowartość w innych walutach do 10 tys. MYR. Można wwieźć dowolną ilość obcych środków płatniczych, w tym w czekach podróżnych, jeśli jednak kwota przewyższa równowartość 2500 USD, należy wypełnić deklarację dewizową. Można przywieźć bez cła 1 litr alkoholu (piwa, wina lub wódki), bez względu na jego moc. Przepisy wjazdowe i celne opracowano na podstawie informacji z MSZ.

Kuchnia

Paradoksalnie w Malezji najczęściej widuje się restauracje z chińskim i indyjskim jedzeniem, chociaż niektóre potrawy, jak np. satay, oferują wszędzie, cienki kebab z mięsem drobiu, baraniną lub wołowiną przyprawiony ostrym sosem z orzeszków ziemnych. Nasi goreng – (czyli przysmażany ryż) podaje się z dodatkiem zarówno mięsa, jak i jarzyn. Rendang to mięso przyprawione curry w marynacie z kokosa. Indonezyjska kuchnia jest bardzo podobna do malajskiej. Jej przykładem jest popularna zupa z makaronem zaprawiona mleczkiem kokosowym – laksa lemak. Najbardziej popularna potrawa nazywa się – roti prata. Jej podstawą jest placek z ciasta, do którego można serwować różnorodne dodatki, np. duszone i przysmażone warzywa przyprawione curry. Rybę (ikan) przyrządza się na różne sposoby, na przykład ikan panggang (pieczoną w liściach banana), ikan assam (pieczoną z dodatkiem tamaryszku i podawaną w sosie curry) lub ikan bilis (sardele dodawane do innych potraw). Często jada się potrawy z kurczaka (ayam), na przykład ayam gorng (smażony kurczak) lub ayam kapitan (kurczak z chili z dodatkiem trawy cytrynowej). Na deser można dostać pisang goreng – smażony banan albo - ali batu campur (ABC), schłodzoną mieszaninę lodów z fasolą, słodką kukurydzą i cukrem palmowym. Poza bardziej znanymi owocami, warto spróbować: flaszowiec - tzw. jabłko cukrowe, żółto-zielony owoc o słodkim, delikatnym smaku cytryny, durian - duży, owalny, kolczasty owoc o wybornym smaku, lecz bardzo nieprzyjemnym zapachu, nangka - owoc drzewa bochenkowego, podobny do owocu drzewa chlebowego, ma żółty, ciągnący się, słodki miąższ, guawa - owoc o kształcie gruszki i wielkości kurzego jaja. Bardzo bogaty w witaminę C jest owoc mango, papaja - jedzona jest zazwyczaj na surowo na śniadanie, podawana często z plasterkiem cytryny, rambutan - pod czerwoną lub żółtą skórką pokrytą kolcami znajduje się słodki, biały miąższ. Sprzedawany na ulicy biały napój to mleczko sojowe. Herbatę podaje się ze skondensowanym mlekiem. Pije się zimne piwo Anchor i Tiger, popularny jest także Guiness. Alkohole importowane są drogie.

Zakupy

Artystyczne wyroby rzemiosła malezyjskiego są znane na świecie. Do najbardziej popularnych należą tkaniny z różnego rodzaju jedwabiu i batik, czyli ręcznie malowane płótno. Z tych materiałów szyje się wiele rodzajów ubrań, tak o tradycyjnym fasonie, jak i nadającym się do noszenia na co dzień. Wiele spośród materiałów jest tkanych w wielobarwne wzory. Songket – to najdroższa i najbardziej okazała odmiana: brokat przetykany złotą nitką. Przedmioty z drewna to figurki i maski najczęściej służące do celów kultu religijnego czy obrzędów, np. zaklinających choroby. Na ulicznych stoiskach można kupić kolorowe tradycyjne latawce, zwane wau, przedmioty z bambusa, rattanu i trzciny. Do najcenniejszych należą misternie zdobione naczynia z cyny, wytwarzane w największej w kraju wytwórni Royal Selangor Pewter, srebrna biżuteria, ceramika. Wyroby rzemieślników z wyspy Borneo docierają do większych sklepów i bazarów na Półwyspie Malezyjskim: należą do nich pięknie rzeźbione kuferki, szkatułki, meble, figurki ludzi chroniące od nieszczęścia, maski. Dzięki wieloetnicznej ludności kraju wśród pamiątek są także wyroby chińskie i indyjskie, np. oryginalne tradycyjne instrumenty używane przez Hindusów. W Malezji można też kupić po konkurencyjnej cenie wyprodukowany w Azji sprzęt elektroniczny, zegarki, europejskie perfumy i kosmetykę. W większości sklepów przyjmowane są karty płatnicze. Kupując na straganach ulicznych lub na targu, można się targować.

Zdrowie

Od turystów z Europy nie są wymagane szczepienia. W razie wystąpienia lokalnych ognisk chorób, o potencjalnych zagrożeniach informują środki masowego przekazu. Należy przestrzegać zaostrzonych zasad higieny, niezbędnych w krajach tropikalnych. Woda z sieci wodociągowej jest niezdatna do picia. W sprzedaży ogólnie dostępna jest butelkowana woda filtrowana lub mineralna. Zmiana rodzaju jedzenia, ostre przyprawy mogą spowodować przejściowe dolegliwości żołądkowe, na co trzeba być przygotowanym (leki przeciwbiegunkowe). Należy unikać miejsc ze stojącą wodą, wokół których pojawiają się komary, przyczyna malarii i gorączki dengue. Wieczorami, kiedy komary wykazują największą aktywność, należy także osłaniać ręce i nogi, najlepiej ubraniem o jasnych barwach. Informacje o szczepieniach przeciw chorobom tropikalnym udzielają Wojewódzkie Stacje Sanitarno-Epidemiologiczne. Objawy malarii są podobne do grypy: gorączka, dreszcze bóle głowy, czasem utrata przytomności. Okres rozwoju choroby - do kilku tygodni po ukąszeniu przez komara. Niektóre leki antymalaryczne (jak Larami) można kupić w aptekach, ale po przedstawieniu recepty oraz zlecenia importu. Czas oczekiwania - od 2 do kilku tygodni. Konieczne jest zabranie z Polski wszelkich środków chroniących przed komarami. Upały i alkohol mogą spowodować groźne powikłania dla zdrowia, szczególnie u ludzi chorych na serce i cukrzycę. Opieka medyczna jest ogólnie dostępna. Lecznictwo państwowe jest stosunkowo tanie, poziom usług jest niski. Usługi lekarzy prywatnych są płatne, łatwo dostępne, na bardzo dobrym poziomie. Ceny są zróżnicowane, od 10 USD za zwykłą wizytę do 30 USD za poradę specjalisty. Cena doby w szpitalu 20-50USD.

Zwyczaje

W kontaktach z lokalnymi mieszkańcami i urzędnikami (policja, celnicy) należy w każdej sytuacji zachować spokój, nie podnosić głosu, nie krzyczeć. Mówić powoli i wyraźnie. Nigdy nie okazywać gniewu, powstrzymywać emocje. Mieszkańcy Azji unikają za wszelką cenę konfliktów. Należy przestrzegać norm prawnych i zwyczajowych wynikających z zasad islamu. Nieprzyjęte są wszelkie zachowania, gdy kobieta i mężczyzna okazują sobie publiczne czułość. Wchodząc do świątyń i prywatnego domu zdejmuje się obuwie. Nie wolno głaskać obcej osoby, włączając dzieci, po głowie; miejscowi wierzą, że tam znajduje się ludzka dusza. Lewa ręka jest nieczysta; podawanie przedmiotu lub pieniędzy innej osobie, pozdrawianie, jedzenie zawsze należy robić prawą ręką. Pokazywanie rzeczy, zwierząt, a szczególnie ludzi palcem, prawą czy lewą ręką, jest uważane za obraźliwe Malezyjczycy nie akceptują dotykania osób, zwłaszcza płci przeciwnej. Przyjacielskie gesty, takie jak klepanie dłonią po ramieniu lub spaceru pod rękę, są uważane za niestosowne. Stopy także uważane są za nieczyste; siedząc np. na podłodze (w świątyni), nie należy wysuwać ich do przodu. Jedząc pałeczkami nie należy wbijać ich np. w grudkę ryżu na sztorc. Przy jedzeniu dozwolone jest siorbanie lub branie pożywienia w palce. Zamierzając robić zdjęcia w świątyniach, trzeba pytać pilnujących o pozwolenie (zazwyczaj jest to zabronione). Do przybytków religijnych nie wchodzi się w szortach i w skąpym odzieniu.

Źródło: Logostour.pl