BIURO PODRÓŻY AS Chrzanów Bilety autokarowe, wczasy, wycieczki objazdowe



INDONEZJA
""Indonesia map". Licencja: Domena publiczna na podstawie Wikimedia Commons.

Granica

Obywatele RP muszą mieć wizę na wjazd. Przy wjeździe do Indonezji paszport musi być ważny minimum 6 miesięcy. Nie ma obowiązku wykazania się określoną kwotą pieniędzy bądź deklarowania jej na granicy. Nie ma ograniczeń co do wwozu lub wywozu obcych środków płatniczych. Obowiązują ograniczenia wywozu miejscowych dzieł sztuki wytworzonych przed 1945 r. oraz ograniczenia i zakazy wywozu rzadkich gatunków lokalnej fauny i flory. Wątpliwości służb celnych może wzbudzić większa ilość lekarstw, jeśli nie mają one nazw międzynarodowych. Przy wyjeździe z Indonezji nie ma możliwości otrzymania zwrotu podatku VAT.

Kuchnia

Kuchnia indonezyjska stanowi połączenie wpływów arabskich, indyjskich, europejskich i chińskich. Podstawą jest mięso, ryby, ryż i owoce morza. Na wyspie Bali kuchnia jest ostra i obfitująca w przyprawy. Typowym daniem jest ryż podawany z paroma rodzajami mięsa lub rybami (bami goreng, nasi goreng). Satay – to szaszłyczki z marynowanego mięsa (wołowego, kurczaka, baraniny) z sosem orzechowym lub sosem sojowym. Popularne są owoce morza - krewetki, kraby w papryce, chili lub sosie curry. Gado-gado – to sałatka z gotowanego szpinaku, brukwi wodnej, długiej fasoli i ogórka polana ostrym sosem orzechowym. Większość ludności to muzułmanie, niezbyt popularny jest więc alkohol, częściej pije się wodę i soki. Z owoców są dostępne: arbuzy, mango, papaja, banany, karambola, awokado, rambutan i durian.

Zakupy

Sklepiki, stragany, bazary oferują upominki i tradycyjne przedmioty stanowiące prawdziwe dzieła sztuki. Na wyspie Bali, zwanej rajem dla kupujących, wystawione towary są zwożone z całej Indonezji. Warto zaopatrzyć się we współczesne lub tradycyjne rzeźby z drewna, filigranowe broszki, obrazy z Ubud, sukienki z batiku na lato albo kolorowe narzuty na łóżko. Misterne rzeźbione są meble z różnych regionów. W większych miastach znajdują się współczesne pasaże handlowe, gdzie całe piętra są poświęcone indonezyjskiemu rękodzielnictwu. Wszystkie domy towarowe są czynne w godz. 10-22 (również w soboty i niedziele). Ceny w domach towarowych są stałe. Ceny na ulicznych straganach (nawet, jeśli wystawione są na nich tabliczki z ceną) należy negocjować – targowanie się należy do przyjętego rytuału podczas kupowania.

Zdrowie

Nie są wymagane żadne szczepienia obowiązkowe, co nie oznacza, że zakaźne choroby tropikalne nie występują. Do największych zagrożeń należą: pasożyty układu trawiennego, dur brzuszny, biegunka, gorączka krwiotoczna denga, żółtaczka typu A i B, gruźlica. Nie wolno pić wody z kranu. Zaleca się używanie butelkowanej wody nawet do mycia zębów. Poza dużymi skupiskami ludzkimi istnieje znaczne zagrożenie malarią. Opieka medyczna, zarówno państwowa, jak i prywatna, jest płatna. Koszt wizyty lekarskiej wynosi przeciętnie od 15-30 USD (przy nagłych i ciężkich wypadkach - do 200 USD); koszt jednej doby pobytu w szpitalu - od 15 USD w szpitalu państwowym, aż do 250 USD w prywatnej klinice. Na terenie całej Indonezji, a w szczególności na prowincji, nie należy spożywać posiłków w tanich restauracjach bądź małych przydrożnych straganach. Grozi to poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi. Należy zwrócić uwagę na higienę. Wszelkie zadrapania, czy skaleczenia trzeba odkazić, a następnie zgłosić do ambulatorium. Lekarstwa można kupić w aptekach (duże miasta) lub w sklepach spożywczych – na prowincji.

Zwyczaje

Z uwagi na dominujący w Indonezji islam, oprócz wysp Bali i Sulawesi, nie zaleca się noszenia skąpych ubrań w dużych skupiskach miejskich, a szczególnie podczas zwiedzania świątyń i miejsc kultu. Wchodząc do meczetów, należy pamiętać o zdejmowaniu butów, natomiast kobiety powinny okryć głowy chustą. W żadnym razie nie należy wypowiadać się krytycznie na temat islamu. Dobrze jest pamiętać, że na wyspie Bali podczas zwiedzania świątyń buddyjskich i hinduistycznych niezbędne jest nakładanie sarongu (płachta materiału, którą należy owinąć biodra); można go bezpłatnie pożyczyć. Popularnym zwyczajem wśród tubylców jest ciekawość związana z turystami. Częsty widok to grupki ludzi wpatrujących się, dotykających, głośno komentujących zachowanie i wygląd cudzoziemców. Nie należy na to zwracać uwagi. Poza tym widok dwóch kobiet lub mężczyzn idących ulicą i trzymających się za rękę - nie jest niczym dziwnym – to zwyczaj związany z uprzejmością, a nie orientacją seksualną. Natomiast widok pary trzymającej się za rękę, albo całującej się na ulicy, może spowodować wskazywanie palcem, głośne komentarze, a nawet krzyki miejscowej ludności.

Źródło: Logostour.pl